Νεύρα, ένταση, καταγγελίες στην Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων

Η Γενική Συνέλευση της ΚΕΕΕ στην Πάτρα (5 και 6 Δεκεμβρίου) έμοιαζε περισσότερο με θεσμική παράσταση τρόμου παρά με διαδικασία κορυφαίου οργάνου. Η αίθουσα ηλεκτρισμένη, οι απουσίες εκκωφαντικές και οι καταγγελίες να σκάνε σαν κροτίδες κάτω από τα πόδια των συνέδρων.

Πρώτο μήνυμα: οι υπουργοί. Κανένας δεν έκανε τον κόπο να εμφανιστεί. Ούτε Τσιάρας, ούτε Παπαθανάσης. Ο πρώτος επέλεξε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα, σαν να λέει «παρακολουθώ από μακριά, μην με μπλέξετε».

Και μετά ήρθε το πραγματικό «χαστούκι». Τέσσερα μέλη της Διοικητικής Επιτροπής ανέβηκαν στο βήμα και ξεκαθάρισαν ότι ο προϋπολογισμός που ζητούσαν να εγκριθεί δεν πέρασε ποτέ από Διοικητική Επιτροπή. 

Ο προϋπολογισμός δεν πέρασε από Διοικητική Επιτροπή. Άρα δεν υπάρχει έγκριση. Με βάση το καταστατικό, η παράλειψη αυτή, και όπως τονίστηκε από το βήμα του συνεδρίου, θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να οδηγήσει τον αρμόδιο υπουργό (Θεοδωρικάκο) ακόμα και σε εξεταστική επιτροπή (για να διαπιστωθεί αν υπήρξε παραβίαση διαδικασιών, ποιος ευθύνεται, και αν υπάρχουν τυχόν παραβάσεις στη διαχείριση πόρων.)

Σαν να μην έφτανε αυτό, άλλο μέλος ενημέρωσε δημοσίως ότι η ΚΕΕΕ βρίσκεται υπό έλεγχο των Βρυξελλών για τρία προγράμματα, με το τεράστιο έργο της αγροδιατροφής (40 εκατ. ευρώ) πρώτο στη λίστα. Η αίθουσα πάγωσε. Γιατί ο ευρωπαϊκός έλεγχος δεν είναι λεπτομέρεια, είναι καμπανάκι.

Και εκεί, πριν συνέλθει το ακροατήριο, έσκασε η καταγγελία του Ευθύμιου Χρυσοστόμου (Επιμελητήριο Ιωαννίνων) για εκβιασμούς και απειλές. Όχι «παραφωνίες». Καταγγελίες με ονοματεπώνυμο. Το θερμόμετρο εκτινάχθηκε.

Έτσι φτάσαμε στην ψηφοφορία. Και ο προϋπολογισμός πέρασε δια βοής, η πιο κομψή ελληνική φράση για να πεις «ας τελειώνει αυτό πριν γίνει χειρότερο». Δεν ήταν συμφωνία· ήταν διαφυγή. Ή, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ήταν το κλείσιμο ενός κεφαλαίου που κανείς δεν ήθελε να ξεφυλλίσει.

Ρόλο-κλειδί ανέλαβε ο πρόεδρος του ΕΕΑ, Γιάννης Χατζηθεοδοσίου, που για άλλη μια φορά έπρεπε να λειτουργήσει ως πυροσβεστική υπηρεσία για να μη μείνει η ΚΕΕΕ με ανοιχτές πληγές, τουλάχιστον για εκείνη τη μέρα.

Και κάπου εδώ προκύπτει το ερώτημα που όλοι ψιθυρίζουν αλλά κανείς δεν λέει ανοιχτά. Για ποιον ακριβώς σκοπό υπάρχουν τα Επιμελητήρια; Για να στηρίζουν 900.000 επιχειρήσεις ή για να γίνονται παιχνίδι ισορροπιών, άτυπων πιέσεων και προϋπολογισμών-εξπρές;

Γιατί αν τα Επιμελητήρια χάσουν την αξιοπιστία τους, δεν θα φταίει κανένα «περιβάλλον», θα φταίνε όσοι τα κομμάτιασαν εκ των έσω. Η Πάτρα δεν αποκάλυψε απλώς εντάσεις. Αποκάλυψε πόσο εύθραυστος έχει γίνει ο θεσμός. Και πόσο επικίνδυνα κοντά βρίσκεται στο να χάσει τον λόγο ύπαρξής του.